Koszalin

Nad maleńką rzeczką Dersęciną, wpadającą do jeziora Jamno, leży miasto Koszalin. Jest to duży ośrodek przemysłowy województwa szczecińskiego i jedno z największych jego miast (około 25 tys. mieszkańców). Zostało ono założone przez biskupów kamieńskich, którzy posiadali tu swój zamek.
Koszalin, który rozwinął się w duży, tętniący życiem ośrodek miejski, był też silnie umocniony. Do chwili obecnej zachowały się fragmenty murów miejskich.
Nie brak także w Koszalinie nowoczesnych dzielnic i reprezentacyjnych budowli. Powyżej gmach starostwa, w którym przez pewien czas mieścił się szczeciński urząd wojewódzki. Koszalin →

Osieki


Wieś położona nad południowo-wschodnim brzegiem jeziora Jamno w odległości 9 km od Mielna (przez Łazy). Wymieniana w dokumentach z 1308 roku przy opisywaniu granic posiadłości Koszalina. Nazwa pochodzi prawdopodobnie od olszyn, które gęsto porastały okoliczne, podmokłe tereny, albo od pojęcia — osiek — co oznaczało zaporę obronną. W średniowieczu należała do możnego rodu Święców, o których mówiono, że „mają swoje państwo”. Następnie przeszła we władanie rodziny Bartuszkiewiczów, którzy posiadali Osieki przez kilkaset lat. Istnieje o nich wiele legend i podań, między innymi o bratobój-stwie. Bartuszkiewiczowie mieli również posiadłości w Koszalinie i należeli do patrycjuszy miasta. W 1475 roku w sporze księcia Bogusława X z Koszalinem stanęli po stronie księcia. Odstąpili Koszalinowi część jeziora Jamno, co umożliwiło miastu zorganizowanie żeglugi i handlu morskiego. Osieki →

Łazy


Nadmorska wieś wczasowa — 6 km na wschód od Unieścia, położona na wschodnim skraju jeziora Jamno i w pobliżu jeziora Bukowo. Od południa otoczona terenami bagiennymi, a od wschodu — podmokłym lasem.
Z badań archeologicznych wynika, że juz około 4000 lat temu w Łazach istniała osada ludzka. Znaleziono tu siekierki kamienne i narzędzia z rogu. Pierwsza wzmianka pisemna o Łazach w źródłach pochodzi z roku 1278. Istniała tu niewielka przystań rybacka i karczma, której dochody należały do klasztoru cystersek w Koszalinie. W młodszym o dziesięć lat dokumencie mówi się o przystani nad jeziorem Bukowo, należącej do Łazów. Nazwa wsi pochodzi od pojęcia łaz — co oznaczało w języku pomorskim wykarczowane lub wypalone tereny leśne przeznaczone pod uprawę. Łazy →

Klimat w Mielnie

Jednym z ważnych elementów decydujących o przyjazdach wypoczynkowych do Mielna, jest wyjątkowo korzystny dla organizmu człowieka klimat. Cechują go niespotykane w głębi lądu walory, które są wynikiem działania morza. Zasięg oddziaływania powietrza morskiego jest nieduży i zależy od cyrkulacji atmosfery.
Największe stężenie aerosolu występuje w pasie do 500 m od linii brzegowej. Pojęciem aerosolu określa się występowanie w powietrzu cząsteczek gazowych, płynnych i stałych. Aerosol powstaje w wyniku uwalniania się cząsteczek chlorków, jodu, ozonu i innych składników wody morskiej podczas uderzania fal o ląd, lub w procesie parowania wody. Aerosol morski wykazuje lecznicze właściwości, szczególnie w terapii schorzeń górnych dróg oddechowych. Najbardziej korzystnym okresem dla naturalnej inhalacji, ze względu na dużą zawartość aerosolu morskiego, jest okres letni. Klimat w Mielnie →

Osobliwości przyrodnicze

Osobliwości przyrodnicze
Wiązy szypułkowe w Mielnie — przy ul. 1 Maja, między budynkiem poczty, a DW „Dar Pomorza” znajdują się dwa dorodne wiązy szypułkowe, chronione pomniki przyrody. Wiąz znany jest w Polsce w trzech odmianach: pospolity, górski — czyli brzost i szypułkowy. Okazy w Mielnie sięgają 18 m wysokości, odznaczają się liśćmi o długości do 1 5 cm, są w wieku ponad 250 lat i mają w obwodzie do blisko 2,5 m. Wiązy stosowano niegdyś do obsadzania dróg i ulic oraz jako drzewa parkowe. Obecnie z uwagi na groźną chorobę tych drzew — grafiozę, jest ich coraz mniej. Osobliwości przyrodnicze →

Mielno – przyroda

Szata roślinna i świat zwierzęcy
Lasy stanowią nieco ponad 20% powierzchni Mielna. Przeważają sosny zarówno w postaci krzewów jak i drzew. Jest nieco dębów szypułkowych i brzóz oraz jałowców, leszczyn i wierzb. W podszyciu lasu do najczęściej spotykanych krzewów i roślin należą — paprocie, skrzypy, maliny, kosaćce i czeremchy. Lasy rosnące w bezpośrednim sąsiedztwie morza ze względu na ich znaczenie wiatrochronne, podlegają ochronie prawnej. Sosny niezależnie od wieku, nie przekraczają na ogół 15 m wysokości. Są z reguły wyraźnie pochylone w kierunku lądu. Korony mają często rozwinięte jednostronnie „sztandarowo” wskutek silnych i często wiejących wiatrów.
Wydmy porastają tak zwane pionierskie gatunki roślin, które przyczyniają się do zatrzymywania wędrownego piasku. Należą do nich trawy: piaskownica zwyczajna, wydmuchrzyca, honkenia piaskowa, rukwiel nadmorska, lepiężnik kutnerowaty, bylica polna, turzyca piaskowa oraz kilka innych, niektóre owłosione i pokryte woskiem, odporne na wiatr i szarpanie. Na ustalonych nielotnych już piaskach, wskutek rozkładu roślin powstaje próchnica, która nadaje wydmie barwę szarą, skąd nazwa wydmy. Roślinność wiąże piasek swym systemem korzeniowym, uniemożliwiając jego porywanie przez wiatr, który w ten sposób tworzy wydmy. W utrwalaniu nowo tworzącej się warstwy gleby biorą udział także: przelot pospolity, kocanka piaskowa, szczotlicha siwa oraz liczne gatunki mchów i porostów.
Wydmy wymagają opieki, gdyż ich warstwa glebowa jest bardzo delikatnym podłożem, które łatwo ulega zniszczeniu. Niestety, mimo wyraźnych zakazów, wcale nierzadko wczasowicze chodzą po wydmach, skracając sobie dojście na plażę, opalają się na nich i śmiecą.
Na terenie Mielna spotyka się również rośliny prawnie chronione, do których należą: mikołajek nadmorski, wiciokrzew pomorski, kruszczyk rdzawoczerwony i błotny, listera jajowata i sercowata, tajęża jednostronna oraz rośliny chronione częściowo; turzyca piaskowa i paprotka zwyczajna. Mielno – przyroda →